امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باغ بشکفت و سوری و سمنش تازه گشت ارغوان و نسترنش صفت باغ میکند بلبل شاخ در شاخ میرود سخنش یوسف گل رسید و شد روشن چشم نرگس به بوی پیرهنش تا کجا باشد آن سمنبر من کاب و آتش شود گل از سمنش مهر او ذره ذره کرد مرا گر چه یک ذره نیست مهر منش گر به خلقم رسن کند زلفش بگسلم هم ز زلف چون رسنش دیده در پیش او کشد خسرو که بیند به چشم خویشتنش