امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کرشمههای سر زلف در بنا گوشش حدیث درد دلم ره نداد در گوشش بیا که سر به فدایت نهادهام، ورنه چنین عزیز ندارم نهاده بر دوشش نگو که غمزه من خون کس نمیریزد تو یاد میده اگر میشود فراموشش دلم ز پختن سودای وصل سوخته شد که هیچ پخته نشد کار من به صد جوشش ز عشق دیدن رویت بمرد و سیر ندید که گاه دیدن رویت ز دل بشد هوشش شد آتشم به جهان روشن و چرا نرود؟ که میکنم به تن همچو کاه خس پوشش به ناشناختگان بیند و نظر نبود به صد شناخت درین مستمند مدهوشش چنان شدم که نبیند مرا و نشناسد اگر شبی به غلط در کشم در آغوشش به جور و تلخی هجر تو چون شکر، خسرو حلاوتی ست دران باده تا ابد نوشش