امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قبا و پیرهن او که میرسد به تنش من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش کرشمه میکند و مردمان همی میرند چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت ز نازکی بتوان دید روح در بدنش طفیل آنکه کسان را به زلف در بندی بیار یک رسن و در گلوی من فگنش به کوی او که شوم خاک، نیست غم مگر آنک ز باد گرد غم آلود من رسد به تنش شهید عشق که شد یار در زیارت او مبارک آمد و فرخنده خلعت کفنش وصال با وی ازین بیش نیست عاشق را که کشته گشت و در آمد به زلف پر شکنش زبان که خواست ز تو، خسروا، نکردی فهم کنایتی ست که برگیر تیغ و سرفگنش