امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آنکه از جان دوستتر میدارمش گر مرا بگذاشت من نگذارمش دل بدو دارم ز من رنجید و رفت میدهم جان تا مگر باز آرمش آنکه در خون دل من خسته است من دو چشم خویش میپندارمش قالب بیروح دارم، میبرم تا به خاک کوی او بسپارمش میدهم جان روز و شب در کوی دوست گوهری زین بیش اگر در کارمش روی در پای تو میمالم، مرنج گر به روی سخت خود میآرمش گر چه رویش داد بر بادم چو زلف همچنان جانب نگه میدارمش گر چه هست او یار من، من یار او من کجا یارم که گویم یارمش! هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش آن طبیبی را که من بیمارمش با دل خود گفتم او را، چیستی؟ گفت خسرو، او گل و من خارمش