امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما به جان درمانده و دل سوی ما میخواندش وه که این بر خود نبخشوده کجا میخواندش؟ تا هوس بد زیستن، دل را همی گفتم مخوان چون ز جان برخاستم بگذار تا میخواندش چون ستاده بهر رفتن دین و دل بیگانه خواه غیرتی هم نیست کز دست صبا میخواندش خیز، ای ابرو ببر زین دیده آبی و بشوی پای آن سرو و بگو آنگه که ما میخواندش مردمان را زو بلای دل، مرا تشویش جان من قیامت خوانم و خلقی بلا میخواندش چشم او در جادویی تا خلق دیوانه شوند خلق دیوانه شده هر دم دعا میخواندش خوانمش در جان و گوید خانه من نیست این با چنین بیگانگی دل آشنا میخواندش ما و مردن بر درش، مشتاق را با آن چه کار؟ کو همی راند ز پیش خویش یا میخواندش راست میگویند، باشد کور عاشق، زانکه نیست خاک پایش، چشم خسرو توتیا میخواندش