امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل که برد از ما اگر چه مبتلا میداردش گر خوش است او را بدین بگذار تا میداردش از که پرسم تا کجا میدارد آن درمانده را؟ ای صبا، از من بپرسی هر کجا میداردش پند گوید عقل، لیکن کی کند فرمان عقل؟ آنکه بیفرمان او دل در بلا میداردش ای مسلمانان، ز آه عاشقان یادش دهید کان رقیب نامسلمان بر بلا میداردش غمزه جانداری ست آن سلطان خوبان را رفیق کز پی جان بردن مشتی گدا میداردش چند ماند جان مسکینی که هر شب تا سحر همچو بیماران به افسوس و دعا میداردش سرو را نبود قبا سرو است بالایش، ولیک بیبلایی نیست آن کاندر قبا میداردش از اجل نالد همه کس کو کند جان را جدا من ز بخت خویشتن کز من جدا میداردش چند گه دیگر نخواهم کرد هم با او وفا آن همه خوبی که با ما بیوفا میداردش گر سلامت نیست، باری کم ز دشنامی کزو گوش خسرو را که در راه صبا میداردش