امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سالها خون خوردهام از بخت بیسامان خویش تا زمانی دیدهام روی خوش جانان خویش از خیال او چه نالم؟ رفت چو کارم ز دست من به خون خویش پروردم بلای جان خویش بس که خود را گم کنم شبها به گرد کوی تو ره نیابم باز سوی خانه ویران خویش مزد دندانم بر آن دردم که خیزد بس بود بیتو چون انگشت حسرت خایم از دندان خویش گر کشندم بهر او پیش و به من آتش زنند تا همی سوزم، همی بینم رخ سلطان خویش شهسوار عاشقان را در رهت سر خاک شد تو کجا داری سر دیوانه یکران خویش؟ میکشم خاک درت در چشم و کشته میشوم چند خونابه خورم زین دیده گریان خویش از جفای تست خون اندر دل خسرو مدام از وفا نبود که باشم در پی سامان خویش