امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش بهر چه گویم صبا و مرغ را پیغام خویش چون در آید شام، آتش در دلم گیرد ز هجر خوش چراغی میفروزم هر شب اندر شام خویش رفت خوابم ناگهان، چند از خیال موی تو سلسله بندم به پای جان بیآرام خویش نیست چون بخت وصالم بهر صبر از خون دل هر دمی یک جا نویسم نام تو با نام خویش صد سموم فتنه ز آه خلق سویت میوزد روی پنهان کن، ببخشا بر رخ گلفام خویش کیست خسرو تا لب خود رنجه داری در جفاش؟ این چنین هم جابه جا ضایع مکن دشنام خویش