امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر چه پرسش من نیست رایش رها کن تا بمیرم زیر پایش زمین را بهره زان پا و سرم دور به غیرت هر دم از خاک سرایش سر ما در کمند و شه به جولان چه غم میدارد از مشتی گدایش! چو از ما رفت، یاران، جان بیشرم بدار ار میتوانی داشت جایش ترا خون ریز عاشق نیست حاجت که هجران نیک میداند سزایش شراب شوق کز جنت دلم خورد گوارا باد آن نقل بلایش تو کش یارا که خواهد مرد بیتو که خسرو کرد خود را آزمایش