امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل من چون شود دور از وثاقش که ماند آویخته ز ابروی طاقش عجب سیارهای دارد دل من که میسوزد جهانی ز احتراقش هزارم دیده باید گاه جولانش که بندم فرش در راه براقش مکن ضایع، طبیبا، مرهم خویش که خوش میسوزم از داغ فراقش گزیده شد دلم از جان که جانش سگ دیوانه شد در اشتیاقش کجا با چون تو سیمین ساق ماند درخت گل که پر خار است ساقش جفاهای ترا گردان کند چرخ نرنجی جان خسرو از نفاقش