امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به ره جولان که دی سلطان من زد سنان در سینه ویران من زد خوشم کاندر پیش میرفتم، اسپش لگد بر جان بیسامان من زد نکردم ایستادی، گریه، هر چند دوید و دست در دامان من زد چه گریه است این که دل رست و جگر نیز به هر خاکی که این باران من زد چراغ وصل من نفروخت، هر چند که عشق آتش به خان ومان من زد دلم ویران شد و دزد خیالش درین ویرانه راه جان من زد غلام اوست خسرو، گر کشد زار نباید طعنه بر سلطان من زد