امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون گشادی دهان شکر خند تنگ شکر شود گشاده ز بند در ببندی دو لب، دو عمر دهی که دو جان میکنی به هم پیوند سوزم از دیدن لبت بنشست کز نظر میکشم حلاوت قند چشم قصاب تو کشد هر روز در دکان بلا حیوانی چند چشم بد دور درپذیر از من که مرا سوزی از طفیل سپند پا مکش از سر من و بگذار سایه زیر پای سرو بلند با غمت خسرو آنچنان خو کرد که به شادی نمیشود خرسند