امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
همیشه از نمکت شور در جگر باشد خوشم که داغ تو هر روز تازهتر باشد شهید عشق که آلوده شد به خون کفنش در آفتاب قیامت هنوزتر باشد دل از نسیم تو صد جا درید و چون ندرد حجاب غنچه ز بادی که پرده در باشد همه شبم رود از دیده خون و چون نرود کسی که غمزه خوبانش در جگر باشد بمیرم و ز تو پرسش طمع ندارم، از آنک کجات بر سر بیچارگان گذر باشد کنم گر از تو فراموش، خاک بر سر من به زیر خاک که خشتم به زیر سر باشد میای تنگ ز انبوهی گرفتاران که بیمگس نبود هر کجا شکر باشد ز تو به زهر گیاه فراق خرسندم درخت وصل ندانیم کش چه بر باشد؟ همیشه خسرو بیدار و بختش اندر خواب چه باشد، ار شب ما را گهی سحر باشد