امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هوایی در سرم افتاده، جانم خاک خواهد شد جهانی در سر آن غمزه بیباک خواهد شد تو میزن غمزه تامن میخورم خوش خوش به جان پیکان چه غم دارد ترا، گر سینه من چاک خواهد شد مبین زین سو که جانم از خیال مهره چشمت چو گنجشکی کزو بر خورده در تاباک خواهد شد بسوزم خویش را از جور بخت، ولی ترسم که آتش سوخته از ننگ این این خاشاک خواهد شد خدایا، زو نپرسی و مرا سوزی به جای او که کشته عالمی، زان نرگس چالاک خواهد شد روید، ای دوستان هر گه که میباید بر آن کویش که این جان خاک این کویست، اینجا خاک خواهد شد زهی شادی، گر اواید که بیند حال من، لیکن من این شادی نمیخواهم که او غمناک خواهد شد خیال خط تو همراه من بس باشد آن وقتی که نام من ز لوح زندگانی پاک خواهد شد ازان لب تلخ میگویی، بترس از مردن خسرو که هر زهری که آید از لبش تریاک خواهد شد