امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اشکم برون میافگند راز از درون پرده را آری، شکایتها بود، از خانه بیرون کرده را چون من به آزاری خوشم، ترک دلازاری مکن آخر به دست آور گهی این خاطر آزرده را صد پی مرا تیر جفا، بر دل زد آن ابرو کمان روزی فریبد از کرم مجروح پیکان خورده را دوش از برای مطبخش هیزم به مژگان بردهام گفت از کجا آوردهای این خاک باد آورده را خسرو مران از کوی خود چون در غلامی پیر شد چون پیر شد، آخر کسی نفروخت هر گز برده را