امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید چو دل به جای نباشد، چگونه خواب آید؟ غلام نرگس نامهربان یار خودم که کشته بیند و بخشایشی نفرماید چو مایه هست زکاتی بده گدایان را که مال و حسن و جوانی به کس نمییابد کسی که در دل شب خواب بیغمی کرده ست بر آب دیده بیچارگان نبخشاید هلاک من اگر از دست اوست، ای زاهد تو جمع باش که عمر از دعا نیفزاید چه کم شود زتو، ای بیوفای سنگین دل به یک نظاره که درماندهای بیاساید دلم مشاهد ساقی و روی در محراب بیار میکه ز تزویر هیچ نگشاید ز من مپرس، دلا، گر تو توبه میشکنی که مست و عاشق و دیوانه را همین شاید به زندگی نرسد چون به ساعدت خسرو بکش، مگر که به خون دست تو بیالاید