امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لبش در شکر خنده جان میبرد شکیب از من ناتوان میبرد پیاله به کف چون روان میشود دل عاشقان را روان میبرد کمر بسته در دل درون میرود پس آنگاه جان از میان میبرد چه شکل است این وه، که پیش حریف همی بگذرد، دست و جان میبرد گرم پرسد از بردن دل کسی اشارت کنم کان جوان میبرد سر زلف کاید همی بر لبش نمک سوی هندوستان میبرد نگارا، جگر پخته کردم که چشم خیال ترا میهمان میبرد شبی میهمان شو، ببین کارزوت صبوری ز خسرو چسان میبرد