امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دو چشمت که تیر بلا میزند چنان تیر بهر چرا میزند؟ کمان جانب دیگری میکشد ولی تیر بر جان ما میزند زهی دیده کز شوخی و چابکی کجا مینماید، کجا میزند؟ دو زلف تو از پشتی روی او شب تیره را در قفا میزند به هنگام رفتار بالای تو تگ کبک را زاغ پا میزند چو بوی ترا در چمن میبرد نسیم بهار از صبا میزند نوا میزند بلبل از راه عشق ولی راه این بینوا میزند مریز آب خسرو همین غم بس است که آتش درین مبتلا میزند