امیر معزی | غزلیات | شماره ۴۱

به شب از داغ هجر تو نمیدانم غنود ای‌جان که درد و داغ هجران تو خواب از من ربودای جان زبهر دیدن رویت چو باشم بر سرکویت خروش پاسبان تو به جان باید شنودای جان به باغ صحبت وصلت بکشتم تخم امیدت کنون آمد به بر تخمم کسی دیگر درودای جان مرا شادی رخسار تو باشد هرکجا باشم چو رخسارت نبینم من ندانم شاد بودای جان همی آتش زنی بر جان من تا از تو بگریزم مرا زین آتش سوزان بسوزی تار و پودای جان