امیر معزی | غزلیات | شماره ۴۰

تا دل بودای دلبر تا جان بودای جانان با مهر تو دارم دل با عشق تو دارم جان گر دل ببری شاید زیرا که تویی دلبر ور جان ببری زیبد زیرا که تویی جانان هوش از همه بستانی چون غمزه کنی ناوک گوی از همه بربایی چون زلف کنی چوگان هرچندکه سلطانم آخر به تو محتاجم چون عشق پدید آید محتاج شود سلطان