امونیوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
امونیوس . [ اَ م ُ ] (اِخ ) ملقب به سَکّاس . فیلسوف یونانی ازاسکندریه بود. وفات وی بسال ٢٤٣ م .روی داد. بین فلسفه ٔ افلاطون و ارسطو سازش داد و عقاید شرقی را نیز بدانها افزود، و این غیر از امونیوس پسر هرمیاس است . رجوع به دایرةالمعارف پطرس بستانی شود.
امونیوس . [ اَ/اَ م ْ مو ] (اِخ ) الحمونیوس . الحموموس . پسر هرمیاس . فیلسوف یونانی اسکندریه، شاگرد ابرقلس بود و در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم م . میزیست و تفسیرهایی بر ارسطو و فرفوریوس داشت، مانند شرح قاطیغوریاس و شرح طوبیقای ارسطو که بعربی ترجمه شد. از کتب دیگر او شرح مذهب ارسطالیس فی الصانع و اغراض ارسطالیس فی کتبه و حجة ارسطالیس فی التوحید را محققان اسلامی می شناخته اند. (از فهرست ابن الندیم ) (از تاریخ الحکمای قفطی ص ٢٥٦) (از تاریخ علوم عقلی ص ١٠١).