الومین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
الومین . [ اَ ] (فرانسوی، اِ) آلومین . اکسید دالومینیم . یکی از ترکیبات آلومینیم است که در طبیعت بصورت بلورین موجود است . نشانه ٔ آن در شیمی Al٢o٣ است و معمولاً آنرا از تصفیه ٔ بکسیت بدست می آورند، الومین حاصل گردیست سفید و زیر انگشتان نرم و در ٢٠٤٠ درجه ٔ حرارت ذوب می شود. الومین کمی دارای خاصیت قبض است و اغلب املاح آنرا بشکل گرد ضدعفونی و جاذب ترشحات مرضی و خشک کننده و التیام دهنده ٔ زخمها بکار میبرند. و رجوع به درمان شناسی ج ١ ص ٤٥٦ شود.