الفت آموز

الفت آموز. [ اُ ف َ ] (نف مرکب ) الفت دهنده . آموزنده ٔ دوستی . انس دهنده . ◄ (اِخ ) در شعر زیر مراد از آن، خداوند است : خارخاری در دلت از عشق پیدا میکند الفت آموزی که پنهان کرد آتش را بسنگ . مظفرمیرزا (از بهار عجم ).