اقبال لاهوری | اسرار خودی | اندرز میر نجات نقشبند المعروف به بابای صحرائی که برای مسلمانان هندوستان رقم فرموده است

ای که مثل گل ز گل بالیده‌ای تو هم از بطن خودی زائیده‌ای از خودی مگذر بقا انجام باش قطره‌ای می‌باش و بحر آشام باش تو که از نور خودی تابنده‌ای گر خودی محکم کنی پاینده‌ای سود در جیب همین سوداستی خواجگی از حفظ این کالاستی هستی و از نیستی ترسیده‌ای ای سرت گردم غلط فهمیده‌ای چون خبر دارم ز ساز زندگی با تو گویم چیست راز زندگی غوطه در خود صورت گوهر زدن پس ز خلوت گاه خود سر بر زدن زیر خاکستر شرار اندوختن شعله گردیدن نظرها سوختن خانه سوز محنت چل ساله شو طوف خود کن شعله جواله شو زندگی از طوف دیگر رستن است خویش را بیت الحرم دانستن است پر زن و از جذب خاک آزاد باش همچو طایر ایمن از افتاد باش تو اگر طایر نه‌ای‌ای هوشمند بر سر غار آشیان خود مبند ای که باشی در پی کسب علوم با تو می‌گویم پیام پیر روم «علم را بر تن زنی ماری بود علم را بر دل زنی یاری بود» آگهی از قصه آخوند روم آنکه داد اندر حلب درس علوم پای در زنجیر توجیهات عقل کشتیش طوفانی «ظلمات» عقل موسی بیگانه سینای عشق بیخبر از عشق و از سودای عشق از تشکک گفت و از اشراق گفت وز حکم صد گوهر تابنده سفت عقده‌های قول مشائین گشود نور فکرش هر خفی را وانمود گرد و پیشش بود انبار کتب بر لب او شرح اسرار کتب پیر تبریزی ز ارشاد کمال جست راه مکتب ملا جلال گفت این غوغا و قیل و قال چیست این قیاس و وهم و استدلال چیست مولوی فرمود نادان لب ببند بر مقالات خردمندان مخند پای خویش از مکتبم بیرون گذار قیل و قال است این ترا با وی چه کار قال ما از فهم تو بالاتر است شیشه ادراک را روشنگر است سوز شمس از گفته ملا فزود آتشی از جان تبریزی گشود بر زمین برق نگاه او فتاد خاک از سوز دم او شعله زاد آتش دل خرمن ادراک سوخت دفتر آن فلسفی را پاک سوخت مولوی بیگانه از اعجاز عشق ناشناس نغمه‌های ساز عشق گفت این آتش چسان افروختی دفتر ارباب حکمت سوختی گفت شیخ‌ای مسلم زنار دار ذوق و حال است این ترا با وی چه کار حال ما از فکر تو بالاتر است شعله ما کیمیای احمر است ساختی از برف حکمت ساز و برگ از سحاب فکر تو بارد تگرگ آتشی افروز از خاشاک خویش شعله‌ای تعمیر کن از خاک خویش علم مسلم کامل از سوز دل است معنی اسلام ترک آفل است چون ز بند آفل ابراهیم رست در میان شعله‌ها نیکو نشست علم حق را در قفا انداختی بهر نانی نقد دین در باختی گرم رو در جستجوی سرمه‌ای واقف از چشم سیاه خود نه‌ای آب حیوان از دم خنجر طلب از دهان اژدها کوثر طلب سنگ اسود از در بتخانه خواه نافه مشک از سگ دیوانه خواه سوز عشق از دانش حاضر مجوی کیف حق از جام این کافر مجوی مدتی محو تک و دو بوده‌ام رازدان دانش نو بوده‌ام باغبانان امتحانم کرده‌اند محرم این گلستانم کرده‌اند گلستانی لاله زار عبرتی چون گل کاغذ سراب نکهتی تا ز بند این گلستان رسته‌ام آشیان بر شاخ طوبی بسته‌ام دانش حاضر حجاب اکبر است بت پرست و بت فروش و بتگر است پا بزندان مظاهر بسته‌ای از حدود حس برون نا جسته‌ای در صراط زندگی از پا فتاد بر گلوی خویشتن خنجر نهاد آتشی دارد مثال لاله سرد شعله‌ای دارد مثال ژاله سرد فطرتش از سوز عشق آزاد ماند در جهان جستجو ناشاد ماند عشق افلاطون علت‌های عقل به شود از نشترش سودای عقل جمله عالم ساجد و مسجود عشق سومنات عقل را محمود عشق این می‌دیرینه در میناش نیست شور «یارب»، قسمت شبهاش نیست قیمت شمشاد خود نشناختی سرو دیگر را بلند انداختی مثل نی خود را ز خود کردی تهی بر نوای دیگران دل می‌نهی ای گدای ریزه‌ای از خوان غیر جنس خود می‌جوئی از دکان غیر بزم مسلم از چراغ غیر سوخت مسجد او از شرار دیر سوخت از سواد کعبه چون آهو رمید ناوک صیاد پهلویش درید شد پریشان برگ گل چون بوی خویش ای ز خود رم کرده باز آ سوی خویش ای امین حکمت‌ام الکتاب وحدت گمگشته خود بازیاب ما که دربان حصار ملتیم کافر از ترک شعار ملتیم ساقی دیرینه را ساغر شکست بزم رندان حجازی بر شکست کعبه آباد است از اصنام ما خنده زن کفر است بر اسلام ما شیخ در عشق بتان اسلام باخت رشته تسبیح از زنار ساخت پیرها پیر از بیاض مو شدند سخره بهر کودکان کو شدند دل ز نقش لااله بیگانه‌ای از صنم‌های هوس بتخانه‌ای می‌شود هر مو درازی خرقه پوش آه ازین سوداگران دین فروش با مریدان روز و شب اندر سفر از ضرورت‌های ملت بی‌خبر دیده‌ها بی‌نور مثل نرگس‌اند سینه‌ها از دولت دل مفلس‌اند واعظان هم صوفیان منصب پرست اعتبار ملت بیضا شکست واعظ ما چشم بر بتخانه دوخت مفتی دین مبین فتوی فروخت چیست یاران بعد ازین تدبیر ما رخ سوی میخانه دارد پیر ما