افول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افول . [ اُ ] (ع مص ) غایب و ناپدید شدن . (منتهی الارب ). فرورفتن ستاره و ناپدید شدن آن . (آنندراج ). فروشدن ستاره و ماه و خورشید. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ). فروشدن آفتاب و ماه و ستاره . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادربیهقی ). غروب، مقابل طلوع . فروشدن . فرورفتن ستاره . (یادداشت مؤلف ). اَفْل . (ناظم الاطباء) : خوی با او کن کامانتهای تو ایمن آید از افول و از عتو. مولوی .