افتک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افتک . [ اَ ت َ ] (ع ن تف ) نعت تفضیلی از فتک بمعنی بناگاه گرفتن و ناگاه کشتن کسی را و رویاروئی زخم رسانیدن و جز آن . ♦ امثال : افتک من البراص . افتک من الجاف . افتک من الحرث بن ظالم . افتک من عمروبن کلثوم . (از مجمع الامثال میدانی ). و برای آگاهی بموارد استعمال مثالهای مزبور رجوع به مجمعالامثال میدانی ذیل فتک شود.