اطیاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اطیاف . [ اِطْ طیا ] (ع مص ) رفتن . ◄ و عبارت لسان العرب چنین است : فروافکندن آنچه در درون کسی است . (از اقرب الموارد). فروانداختن آنچه در اجواف کسی است . (از متن اللغة). پلیدی انداختن . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ به حاجتگاه شدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). به قضاء حاجت شدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ تطییف . (زوزنی ). رجوع به تطییف شود.