اشکنبه

اشکنبه .[ اِ کَم ْ ب َ / ب ِ ] (اِ) شکنبه . کذا فی القنیه . (مؤیدالفضلا). شکنبه از انسان و حیوان . (فرهنگ ضیاء). شکنبه . (سروری ). شکم حیوانات علفخوار که در تداول عامه آنرا سیرابی نامند. جُبجُبه . سختو و آن حصه ٔ مجوف از بدن جانوران که جای غذای ایشان است و اکنون شکنبه نامیده میشود. حرف نون در لفظ مذکور غنه شده خفیف تلفظ میگردد. (فرهنگ نظام ) : وقت باشد که شیر شرزه از مردار طعمه سازد و باز سپید با فضله ٔ اشکنبه پردازد. (مقامات حمیدی ). و رجوع به شکنبه شود.