استنکار
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)<BR>۱- انکار کردن.<BR>۲- نشناختن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) ۱- انکار کردن. ۲- نشناختن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استنکار. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) ناشناختن . (منتهی الارب ) (زوزنی ). ◄ دریافتن خواستن امری را که نمیشناسی آنرا. (منتهی الارب ). ◄ انکار کردن . ♦ یاء استنکار ؛ یایی که دال بر نکره است : مردی دیدم .