استعایه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

استعایه . [ اِ ت ِ ی َ ] (ع مص ) درماندن در کار و عاجز شدن و نیکو کردن نتوانستن . (منتهی الارب ).