استاک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استاک . [ اِ ] (اِخ ) قصبه ای صنعتی واقع در مغرب مارسی، دارای محصولات شیمیائی .
استاک . [ ] (اِخ ) و در زیر این قلعه [قلعه ٔ اسپیذدز فارس ] دزکی است محکم استاک گویند آنرا. (فارسنامه ٔ ابن البلخی چ کمبریج ص ١٥٨).
استاک . [ ] (اِ) به لغت تنکابن حماض است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ) (فهرست مخزن الادویه ).