ازف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ازف . [ اَ زَ ] (ع مص ) نزدیک رسیدن وقت کاری . اُزوف . نزدیک آمدن . (زوزنی ). نزدیک شدن کوچ . قوله تعالی : ازفت الاَّزفة (قرآن ٥٧/٥٣)؛ نزدیک رسید قیامت . ◄ شتافتن . شتاب کردن . ازوف : اَزف الرجل ؛ بشتافت مرد. ◄ مندمل شدن جراحت : ازف الجرح ُ. ◄ (اِمص ) تنگی و ناخوشی عیش . (منتهی الارب ).
ازف .[ اَ زُ ] (اِخ ) اَزُوْ. شهری در اوکرانی، واقع در کنار دریای ازف، در مصب دُن، دارای ١٧٠٠٠ تن سکنه .
ازف . [ اَ زَف ف ] (ع ص ) هَیْق ٌ ازف ؛ شترمرغ نر بسیار پرریزه دار. شترمرغ بسیارزف بهم پیچیده . (منتهی الارب ).