ارتیشدار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارتیشدار. [ اَ ] (اِخ ) رودخانه ایست بسیار بزرگ در حدود قبچاق . (برهان قاطع) (جهانگیری ).
ارتیشدار. [ اَ ] (ص، اِ) (مأخوذ از ارتیشتر پهلوی ) لشکری و سپاهی را گویند. (جهانگیری ) (برهان قاطع) : هنرورزند شاد ارتیشداران سلح پرور پیاده با سواران . زراتشت بهرام پژدو.