ارتیاب

( اِ ) [ ع. ]<BR>۱- ۱ - (مص م.) کسی را متهم ساختن.<BR>۲- (مص ل.) دچار شک و تردید گردیدن، گمان داشتن.<br>

( اِ ) [ ع. ] ۱- ۱ - (مص م.) کسی را متهم ساختن. ۲- (مص ل.) دچار شک و تردید گردیدن، گمان داشتن.

ارتیاب . [ اِ] (ع مص ) شک کردن . (منتهی الارب ). بشک شدن . (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). در شک افتادن . (غیاث اللغات ). بشک افتادن . گمان داشتن . (زمخشری ). شک . شبهه . ریب . ریبة. ◄ تهمت کردن کسی را. (منتهی الارب ). ◄ طریقه ٔ ارتیاب . رجوع به ارتیابیه شود.