اخشن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اخشن . [ اَ ش َ ] (ع ص ) درشت غیراملس از هر چیزی . خَشِن . ◄ مردی اخشن ؛ نکوهیده حال . زشت حال . مؤنث : خَشْناء. مصغر: اُخَیْشِن . ج، خُشْن . ◄ اخشن الجانب ؛ صعب فوق از طاقت . ◄ (ن تف ) نعت تفضیلی از خشونت . خشن تر. درشت تر: اخشن ُ مِن الجُذَیل .
اخشن . [ اَ ش َ ] (اِخ ) جدّ ادهم بن محرز شاعر تابعی فارسی است .
اخشن . [ اَ ش َ ] (اِخ ) سدوسی . تابعی است .