ابیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابیر. [ اَ] (اِ) بلغت زند و پازند پیراهن و قمیص . (برهان ).
ابیر. [ اَ ] (اِ) دلو آب . ◄ شراره ٔ آتش . (شعوری ). و این کلمه بمعنی دوم مصحف ابیز است .
ابیر. [ اَ ] (اِخ ) نام چشمه ای است از بنی اُبیر از نواحی هجر پائین احسّا. (مراصد). ◄ موضعی است به بلاد غطفان . و گویند آبیست بنی القین بن حسر را. (مراصد). ◄ نام ابن العلاء محدّث .