ابومنقذ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابومنقذ. [ اَم ُ ق ِ ] (ع اِ مرکب ) اسب، از آنروی که راکب خود را از مهالک نجات بخشد. فرس . (المرصع) (مهذب الاسماء).
ابومنقذ. [ اَ م ُ ق ِ ] (اِخ ) عبدالرحمن بن ثویب الکلاعی . محدث است .
ابومنقذ. [ اَ م ُ ق ِ ] (اِخ ) عبدالرحمن ثوب . محدث است و صفوان ابو عمرو از او روایت کند.