ابن عامر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن عامر. [ اِ ن ُ م ِ ] (اِخ ) مکنی به ابوعمران عبداﷲبن عامر یحصبی، از مردم دمشق . وفات ١١٨ هَ .ق . یکی از قراء سبعه . گویند قرآن را از عثمان بن عفان فراگرفت . و بصحبت گروهی از صحابه ٔ رسول صلوات اﷲعلیه رسید. او از طبقه ٔ اولی تابعین است و از جماعتی از صحابه روایت کند، ازجمله واثلةبن اسقع و فضالةبن عبید و معاویةبن ابی سفیان . او راست : کتاب مقطوع القرآن و موصوله . و کتاب اختلاف مصاحف الشام و الحجاز و العراق . (ابن الندیم ).