ابن الوردی

ابن الوردی . [ اِ نُل ْ وَ ] (اِخ ) زین الدین ابوحفص عمربن مظفربن عمربن ابی الفوارس محمد وردی قرشی بکری شافعی معری . ادیب و فقیه و لغوی . مولد او به سال ٦٨٩ هَ . ق . در معرةالنعمان و وفات او بحلب بطاعون سال ٧٤٩ بود. در معره و حلب و دمشق علم آموخت و در جوانی بجای محمدبن نقیب متوفی به سال ٧٤٥ بقضای حلب منصوب گشت و باختیار خویش از آن کار کناره کرد و بقیت عمر به امور علمی پرداخت . او راست : دیوان منشآت و رسائل و اشعار و مقاماتی بطرز حریری و ذیلی بر تاریخ ابوالفدا تا سال ٧٤٩ یعنی سال وفات او و التحفةالوردیه و آن ارجوزه ای است در ١٥٣ بیت . و البهجةالوردیه در فقه . و المسائل المذهبة ارجوزه ای در ٧١ بیت . الشهاب الثاقب در تصوف . الالفیةالوردیه ارجوزه ای در تعبیر رؤیا. لامیه ای به نام وصیةالاخوان و مرشدالخلان و تحریرالخصاصه و کتاب خریدةالعجائب و فریدةالغرائب و آن در ذکر اقالیم و بلدان و شرح معادن و نبات و حیوان است .