ابن النفیس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن النفیس . [ اِ نُن ْن َ ] (اِخ ) ابوعبداﷲ. از بزرگان دعات اسمعیلیه، بخلافت از ابویعقوب در بغداد. و ابویعقوب او را برای خطاکه از او سر زد از خویش براند و قومی از اعاجم را برانگیخت تا او را بناآگاهان بکشتند. (ابن الندیم ).