ابن القلیوبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن القلیوبی . [ اِ نُل ْ ق َل ْ ] (اِخ ) علی بن محمد. شاعر اندلسی . بلطافت اشعار و مهارت در تشبیهات مشهور است . او مادح درباریان عزیز عبیدی بوده و در اوائل سلطنت ظاهر درگذشته است . و سه بیت ذیل او راست : ولا ضوء الاّ من هلال کاَنّما تفرّق منه الغیم عن نصف دملج و قد حال دون المشتری من شعاعه ومیض کمثل الزئبق المترجرج کأن الثریا فی اواخر لیلها تحیة ورد فوق زهر بنفسج .
ابن القلیوبی . [ اِ نُل ْ ق َل ْ ] (اِخ ) کمال الدین احمدبن عیسی العسقلانی . فقیهی شافعی . او راست : شرح التنبیه ابواسحاق شیرازی در فروع و نیز نهج الوصول فی علم الاُصول هم در آن مبحث .