ابن ابی عقیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن ابی عقیل . [ اِ ن ُ اَ ع َ ] (اِخ ) ابومحمد حسن بن علی بن ابی عقیل عمانی . فقیه و متکلم معروف شیعی در اول قرن چهارم هجری . اقوال او در فقه معروف است . جدش ابوعقیل یحیی بن متوکل اصلاً مدنی بوده و سمعانی در کتاب انساب او را نام برده گوید از مدینه بکوفه رفت و اهل عراق از او حدیث فراگرفتند و در سال ١٦٣ هَ .ق . درگذشت .