ابن ابی عصرون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن ابی عصرون . [ اِ ن ُ اَ ع َ ] (اِخ ) ابوسعید عبداﷲبن محمد موصلی (٤٩٢-٥٨٥ هَ .ق .). فقیه شافعی . مولد وی حدیثه ازنواحی موصل، و در این شهر فقه آموخت . چندی در سنجاربود و از آنجا بحلب و دمشق رفته در جامع دمشق تدریس میکرد و نزد ملک عادل نورالدین مقامی ارجمند یافت وبه نام او مدرسه ها در حلب و بعلبک و حماه و حمص و جز اینها کردند و مدتی قضای سنجار و نصیبین و حران و دمشق به او مفوض بود و کتبی در مذهب شافعیه تصنیف کرد، و آن کتب میان شافعی مذهبان متداول و معروف است .