آهنگی

آهنگی . [ هََ ] (ص نسبی ) در بیت ذیل شاید بمعنی کوشا و مجدّ و ساعی باشد : همان کودکش را بفرهنگیان سپردی [ اردشیر ] چو بودی ز آهنگیان بهر برزنی بر، دبستان بدی همان جای آتش پرستان بدی . فردوسی . و شاید تأیید میکند این حدس را دو بیت زیرین : چو هنگام فرهنگ باشد ترا بدانائی آهنگ باشد ترا بایوان نمانم که بازی کنی ببازی چنین سرفرازی کنی . فردوسی . و معهذا ظاهراً آهنگیان بیشتر صفت پدر کودک می نماید نه کودک، و در آن حال معنی آهنگیان معلوم نیست .