یهویاقم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یهویاقم . [ ] (اِخ ) رئیس قوم یهود که بختنصر با قومش وی را اسیر کرد و به بابل آورد و بعد به وسیله ٔ آمل مردوک پادشاه بابل (٥٦٠-٥٥٢ ق .م .) آزاد شد. (از کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او ص ٨٣). و رجوع به ایران باستان ج ١ ص ١٩٢ شود.