یهود
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یَ) [ ع. ] (اِ.) بنی اسرائیل، پیروان حضرت موسی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(یَ) [ ع. ] (اِ.) بنی اسرائیل، پیروان حضرت موسی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یهود. [ ی َ ] (اِخ ) یهودا. نام برادر یوسف (ع ). (منتهی الارب ). رجوع به یهودا شود.
یهود. [ ی َ ] (اِخ ) شهری از شهرهای دانیال بود که فعلاً آن را یهودیه گویند، به مسافت ١٠ میل در مشرق یافا و دارای ٠٠٠، ١٠٠ تن نفوس است . (از قاموس کتاب مقدس ).
یهود. [ ی َ ] (اِخ ) عبرانیان در هنگام تشکیل دو دولت، یکی را اسرائیل و دیگری را یهود نامیدند. (از قاموس الاعلام ترکی ). و رجوع به عبرانیان شود. ◄ ج ِ یهودی . (زمخشری ) (دهار) (السامی فی السامی ) (منتهی الارب ). یهودان . جهودان . کلیمیان . (یادداشت مؤلف ). جهودان . (آنندراج ).