یهر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یهر. [ ی َ هََ ] (ترکی، اِ) زین برگ و ساز اسب . اوستام . (یادداشت مؤلف ). - یهرپوش ؛ زین پوش . زین پوش اسب . (یادداشت مؤلف ).
یهر. [ ی َ هََ / ی َ ] (ع ص، اِ) جای فراخ تابان . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جای تابان . (آنندراج ). ◄ (اِمص ) ستیهیدگی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). لجاجت و ستیهیدگی . (ناظم الاطباء).
یهر. [ ی ُ ] (اِ) میل و خواهش و آرزو. (ناظم الاطباء).