یمین خوردن

یمین خوردن . [ی َ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) قسم خوردن . سوگند خوردن . سوگند یاد کردن . (یادداشت مؤلف ) : گیتی همه به ملکت او را کند شرف دولت همه به جان و سر او را خورد یمین . فرخی . نیستی آگاه به حق خدای بیهده دانی که نخوردم یمین . ناصرخسرو. - یمین مغلظه خوردن ؛ سوگند غلاظ و شداد خوردن : سه ماه است که در حدود شپورغان با غازان یمین مغلظه به حلال و حرام خورده ام که من بعد تا جان در تن بود با اوبه هیچ وجه خلاف نکنم . (تاریخ غازانی ص ٧٣). و رجوع به مغلظ و مغلظه شود.