یموت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یموت . [ ی َ ] (اِخ ) ابن المزرع بن موسی بن کیار، مکنی به ابوعبداﷲ. از ادبا بود. (یادداشت مؤلف ). یکی از مشاهیر ادبا و خود خواهرزاده ٔ جاحظ مشهور می باشد و در سنه ٔ ٣٠٤ هَ . ق . درگذشته است . (از قاموس الاعلام ترکی ). یموت بن مزرع ادیب در سال ٣٠٤ هَ . ق . درگذشت . (از فهرست ابن الندیم ).
یموت . [ ی َ ] (اِخ ) نام ایل و طایفه ای است از ترکمانان در مشرق دریای مازندران، چنان که کوکلان . (یادداشت مؤلف ).