یستعور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یستعور. [ ی َ ت َ ] (اِخ ) نام موضعی است . (منتهی الارب ). جایی است قبل از حرّة در مدینه و گویند عضاه الیستعور کوهی است که هرکه بدانجا رود برنگردد. (از معجم البلدان ).
یستعور. [ ی َ ت َ ] (ع ص ) باطل و هیچ کاره از هر چیزی . ◄ (اِ) گلیمی که بر سرین شتر اندازند. ◄ نام درختی که مسواک آن بغایت نیکو می باشد. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).